Een onvergetelijke Italiaanse avond
Als buurtbemiddelaar beleefde ik een enerverende Italiaanse avond. Het begon met overheerlijke versgemaakte Italiaanse wafels met poedersuiker en stroop. Ten tweede een overheerlijke Italiaanse scene, zoals je ze alleen in films tegenkomt: tijdens mijn gesprek met de vrouw des huizes had ik al een paar keer een muis op zijn dooie gemakje door de keuken zien lopen. Op een gegeven moment zei ik heel voorzichtig tegen haar "ik geloof dat je een muis in je keuken hebt". De hel brak los op z’n Italiaans. Er werd alleen nog maar Italiaans geschreeuwd door de bewoners, de vrouw des huizes stond op een kruk midden in de keuken en beval de mannelijke bewoner het muisje dat onder de koelkast zat, met de vloerveger te lijf te gaan. Het zoontje van drie schoot in de stress, maar moeder was totaal in paniek en beval hem naar de bank terug te gaan. En toen zat ik opeens op het vloerkleed het jongetje van drie gerust te stellen in het Italiaans met "tutto va bene" en toen de rust na een half uur(!) was weergekeerd, kwamen de rest van de familieleden gezellig naast mij op het tapijt zitten en gingen we door met de buurtbemiddeling alsof er niets gebeurd was (het jongetje van drie helemaal rustig en deed net alsof ik bij de familie hoorde en had al een half uur lekker z’n wafels opgegeten en geen kick meer gegeven). Het was een geweldige avond: een uurtje gastvrij ontvangen in het leven van een Italiaanse Familie. (Oh ja, de mensen overhalen voor een buurtbemiddelingsgesprek was daarna "fluitje van een cent "). Wat was dit leuk!
Lucia
© TaMagia 2011
De ene buur…
“Nooit gedacht dat ik nog eens ruzie zou krijgen met mijn buren. Ik ben altijd beleefd en vriendelijk en tolerant. Maar tegen deze buren kan ik niet op! Zij zijn zo gemeen en egoïstisch. “
Tijdens een workshop schilderen vertelt een mede cursist mij over de onenigheid met haar buren . “Als ik met ze praat nemen mijn emoties de overhand en hoor ik mezelf dingen zeggen die ik beter niet kan zeggen en dan ga ik ook nog huilen, wat ik al helemaal niet wil! “ De rode en oranje verfstrepen die ze op haar schildersdoek zet, tonen haar emoties. Ze vertelt dat ze graag normaal contact met deze buren wil net als met de andere buren. Hoe ze dat voor elkaar moet krijgen weet ze niet.
… en de andere buur
“Ik heb zo´n arrogante buurvrouw! Ze kan op zo’n neerbuigende toon zeggen dat ze last heeft van ons. Die toon irriteert mij en zo reageer ik dan ook. Dat ze gaat huilen kan ik ook niet helpen”
In het Buurthuis raken we aan de praat. Zij heeft een druk gezin met twee zoontjes en huisdieren. Ze vertelt dat haar zoontjes regelmatig vriendjes mee naar huis nemen. “Het zijn jongens he, die stoeien en schreeuwen soms en dan blaffen de honden mee. Mijn man wil wel eens een cd’tje hard aan zetten”. Ze begrijpt dat de buurvrouw dat niet altijd leuk vindt. “Maar als ze normaal zou doen, dan zou ik ook heus wel anders reageren.”
Augustus 2011 - Dalia
“Nooit gedacht dat ik nog eens ruzie zou krijgen met mijn buren. Ik ben altijd beleefd en vriendelijk en tolerant. Maar tegen deze buren kan ik niet op! Zij zijn zo gemeen en egoïstisch.“Tijdens een workshop schilderen vertelt een mede cursist mij over de onenigheid met haar buren . “Als ik met ze praat nemen mijn emoties de overhand en hoor ik mezelf dingen zeggen die ik beter niet kan zeggen en dan ga ik ook nog huilen, wat ik al helemaal niet wil! “ De rode en oranje verfstrepen die ze op haar schildersdoek zet, tonen haar emoties. Ze vertelt dat ze graag normaal contact met deze buren wil net als met de andere buren. Hoe ze dat voor elkaar moet krijgen weet ze niet.
… en de andere buur
“Ik heb zo´n arrogante buurvrouw! Ze kan op zo’n neerbuigende toon zeggen dat ze last heeft van ons. Die toon irriteert mij en zo reageer ik dan ook. Dat ze gaat huilen kan ik ook niet helpen.”In het Buurthuis raken we aan de praat. Zij heeft een druk gezin met twee zoontjes en huisdieren. Ze vertelt dat haar zoontjes regelmatig vriendjes mee naar huis nemen. “Het zijn jongens he, die stoeien en schreeuwen soms en dan blaffen de honden mee. Mijn man wil wel eens een cd’tje hard aan zetten”. Ze begrijpt dat de buurvrouw dat niet altijd leuk vindt. “Maar als ze normaal zou doen, dan zou ik ook heus wel anders reageren.”
Augustus 2011 - Dalia
Gehoord
“Het leek of ze wel mijn stem hoorden, maar wát ik zei niet bij ze binnen kwam.” Ze kijkt wanhopig. “Hoe krijg ik ze aan hun verstand dat ik gek wordt van die herrie?”
Sinds ze nieuwe buren heeft hoort ze harde muziek en gedreun. Ze verwachte dat dit zou verminderen zodra de buren eenmaal gesetteld waren. Inmiddels zijn er drie maanden verstreken. Haar ergernis over het harde geluid groeit en het maakt haar erg nerveus. Ze meent dat de buren kunnen weten, dat zij last van hun geluiden.
Op een avond heeft ze bij de buren aangebeld en hen verteld waar ze last van heeft. De buren reageerden verbaasd en ontkenden herrie te maken. De buurman gaf wel toe dat hij de muziek soms lekker hard zet : “Ik word vrolijk van muziek”.
Ze kreeg daardoor het gevoel dat de buren vinden dat ze overdrijft en zeurt. Zij voelt zich niet gehoord en dat versterkt haar idee dat de buren geen rekening met haar willen houden. “Ik wist van woede niets meer te zeggen. Wat nu?”vraagt ze.
Samen met neutrale en onpartijdige buurtbemiddelaars kan zij een geschikte aanpak bedenken. Een mogelijkheid is dat zij haar eigen kracht hervindt en zelf opnieuw het gesprek met de buren aangaat of, wanneer ze daar tegenop ziet, dat samen met de buurtbemiddelaars te doen.
Een gezamenlijk gesprek kan plaatsvinden als beide buren dat willen en bereid zijn om met elkaar naar een oplossing te zoeken.
Februari 2011 - Dalia
“Het leek of ze wel mijn stem hoorden, maar wát ik zei niet bij ze binnen kwam.” Ze kijkt wanhopig. “Hoe krijg ik ze aan hun verstand dat ik gek wordt van die herrie?
”Sinds ze nieuwe buren heeft hoort ze harde muziek en gedreun. Ze verwachte dat dit zou verminderen zodra de buren eenmaal gesetteld waren. Inmiddels zijn er drie maanden verstreken. Haar ergernis over het harde geluid groeit en het maakt haar erg nerveus. Ze meent dat de buren kunnen weten, dat zij last van hun geluiden.
Op een avond heeft ze bij de buren aangebeld en hen verteld waar ze last van heeft. De buren reageerden verbaasd en ontkenden herrie te maken. De buurman gaf wel toe dat hij de muziek soms lekker hard zet : “Ik word vrolijk van muziek”.
Ze kreeg daardoor het gevoel dat de buren vinden dat ze overdrijft en zeurt. Zij voelt zich niet gehoord en dat versterkt haar idee dat de buren geen rekening met haar willen houden. “Ik wist van woede niets meer te zeggen. Wat nu?”, vraagt ze.
Samen met neutrale en onpartijdige buurtbemiddelaars kan zij een geschikte aanpak bedenken. Een mogelijkheid is dat zij haar eigen kracht hervindt en zelf opnieuw het gesprek met de buren aangaat of, wanneer ze daar tegenop ziet, dat samen met de buurtbemiddelaars te doen.
Een gezamenlijk gesprek kan plaatsvinden als beide buren dat willen en bereid zijn om met elkaar naar een oplossing te zoeken.
Februari 2011 - Dalia
Vogels
Voor mijn kat koop ik dieetvoer bij de speciaalzaak. Ik zoek het juiste merk en loop in de richting van de kassa.
Bij de stelling met parkietenvoer is een discussie gaande tussen twee bejaarde dames.“Ik vind het zielig dat vogels honger lijden, daarom strooi ik voer!” zegt een dame steunend op haar rollator. De ander vindt dat onzin. Volgens haar levert dat voeren overlast op. Daar is de vogelliefhebster het niet mee eens: “Overlast? Die vogels doen niemand kwaad”, waarop de ander snibt: “Nee, maar die vogels dragen ziektes bij zich en hun uitwerpselen liggen op balkon en galerij. Die viezigheid komt door dat voeren van jou”. Het gezicht van dame met rollator betrekt: “Maar ik kan ze toch niet laten verhongeren?” Ze voelt zich verantwoordelijk voor hulpeloze dieren. Dat vindt de andere dame onzin: “Ach, die beesten vinden hun voedsel zelf wel. Jij moet er mee stoppen want ik ben die vuiligheid zat.”
De eigenaar van de dierenwinkel mengt zich in het gesprek. Hij probeert de dames te kalmeren door uit te leggen dat vogels bij strenge vorst hulp kunnen gebruiken, maar het zelf weer kunnen zodra het niet meer vriest. Helaas helpt dat niet. “Zie je nu wel”, zegt de ’anti voeren’ dame, die van schoon en netjes houdt. De andere dame schuifelt verdrietig weg.
Ik reken af bij de kassa en heb het idee dat de dames, in een rustig gesprek met een kopje koffie, wat nader tot elkaar kunnen komen. Een neutrale partij als buurtbemiddeling zou daar behulpzaam bij kunnen zijn.
Dalia
Voor mijn kat koop ik dieetvoer bij de speciaalzaak. Ik zoek het juiste merk en loop in de richting van de kassa.
Bij de stelling met parkietenvoer is een discussie gaande tussen twee bejaarde dames.“Ik vind het zielig dat vogels honger lijden, daarom strooi ik voer!” zegt een dame steunend op haar rollator. De ander vindt dat onzin. Volgens haar levert dat voeren overlast op. Daar is de vogelliefhebster het niet mee eens: “Overlast? Die vogels doen niemand kwaad”, waarop de ander snibt: “Nee, maar die vogels dragen ziektes bij zich en hun uitwerpselen liggen op balkon en galerij. Die viezigheid komt door dat voeren van jou”. Het gezicht van dame met rollator betrekt: “Maar ik kan ze toch niet laten verhongeren?” Ze voelt zich verantwoordelijk voor hulpeloze dieren. Dat vindt de andere dame onzin: “Ach, die beesten vinden hun voedsel zelf wel. Jij moet er mee stoppen want ik ben die vuiligheid zat.”
De eigenaar van de dierenwinkel mengt zich in het gesprek. Hij probeert de dames te kalmeren door uit te leggen dat vogels bij strenge vorst hulp kunnen gebruiken, maar het zelf weer kunnen zodra het niet meer vriest. Helaas helpt dat niet. “Zie je nu wel”, zegt de ’anti voeren’ dame, die van schoon en netjes houdt. De andere dame schuifelt verdrietig weg.
Ik reken af bij de kassa en heb het idee dat de dames, in een rustig gesprek met een kopje koffie, wat nader tot elkaar kunnen komen. Een neutrale partij als buurtbemiddeling zou daar behulpzaam bij kunnen zijn.
December 2010 - Dalia
Flat
Flat
De moeder van mijn vriendin woont in een flat. Ze heeft een prachtig uitzicht maar ergert zich aan geluid dat de buren boven haar maken. Ze hoort ze lopen en geschuif van stoelen en harde stemmen als er visite is. Ook de luide muziek is volgens haar “Soms niet te harden”. Vooral niet laat in de avond en zij slapen wil. Ze heeft de buren er nooit op aangesproken want ze snapt niet dat zij dat zelf niet in de gaten hebben: “Met hakken op een laminaatvloer lopen! Ze hebben vast ook geen kleden of gordijnen want het klinkt erg hol.”
Ze voelt zich machteloos. Suggesties van haar dochter om contact op te nemen met de bovenburen, legt ze naast zich neer. Ze verwacht daar niets van. “Ze leven alleen voor zichzelf en houden toch geen rekening met een ander” is haar aanname. Ondertussen gaat ze zich steeds meer ergeren. Ze zet haar muziek soms expres te hard. Ook heeft ze een keer tegen de verwarmingsbuizen gebonkt. Het hielp niet. Alleen werd ze laatst door een andere buurvrouw aangesproken: Wat ze toch voor herrie maakt tegenwoordig?
Mijn vriendin besloot om zelf naar de bovenburen van haar moeder te gaan. Die waren verbaasd en vonden het vervelend om te horen dat ze ongewild overlast bezorgen aan de buurvrouw. Ze willen zeker rekening met haar houden, maar eerst kennismaken: “Kom bij ons koffiedrinken met uw moeder,”zeiden ze, “dan kunnen we samen bedenken hoe we uw moeder tegemoet kunnen komen.”
Die afspraak was gisteren. Ik ben benieuwd hoe dat verlopen is.
Dalia
De moeder van mijn vriendin woont in een flat. Ze heeft een prachtig uitzicht maar ergert zich aan geluid dat de buren boven haar maken. Ze hoort ze lopen en geschuif van stoelen en harde stemmen als er visite is. Ook de luide muziek is volgens haar “Soms niet te harden”. Vooral niet laat in de avond en zij slapen wil. Ze heeft de buren er nooit op aangesproken want ze snapt niet dat zij dat zelf niet in de gaten hebben: “Met hakken op een laminaatvloer lopen! Ze hebben vast ook geen kleden of gordijnen want het klinkt erg hol.”
Ze voelt zich machteloos. Suggesties van haar dochter om contact op te nemen met de bovenburen, legt ze naast zich neer. Ze verwacht daar niets van. “Ze leven alleen voor zichzelf en houden toch geen rekening met een ander” is haar aanname. Ondertussen gaat ze zich steeds meer ergeren. Ze zet haar muziek soms expres te hard. Ook heeft ze een keer tegen de verwarmingsbuizen gebonkt. Het hielp niet. Alleen werd ze laatst door een andere buurvrouw aangesproken: Wat ze toch voor herrie maakt tegenwoordig?
Mijn vriendin besloot om zelf naar de bovenburen van haar moeder te gaan. Die waren verbaasd en vonden het vervelend om te horen dat ze ongewild overlast bezorgen aan de buurvrouw. Ze willen zeker rekening met haar houden, maar eerst kennismaken: “Kom bij ons koffiedrinken met uw moeder,”zeiden ze, “dan kunnen we samen bedenken hoe we uw moeder tegemoet kunnen komen.” Die afspraak was gisteren. Ik ben benieuwd hoe dat verlopen is.
September 2010 - Dalia
Stel, u heeft overlast van uw buren. Het is u niet gelukt om met ze te praten of afspraken te maken. Misschien kent u de buren nauwelijks en vindt u het moeilijk een gesprek te beginnen. Of zijn de spanningen inmiddels zo hoog opgelopen dat u niet meer met elkaar spreekt. Ondanks dat de oplossing wellicht buiten beeld lijkt, kan bemiddelen via een onpartijdige en onafhankelijke derde uitkomst bieden. Buurtbemiddeling Charlois is zo'n onpartijdige derde. Onze buurtbemiddelaars kunnen jullie weer in gesprek brengen, zodat gezamenlijk naar oplossingen kan worden gezocht in een veilige en neutrale omgeving. Wij helpen u om afspraken met uw buren te maken. Afspraken die u beiden vooruit helpen. Graag (en gratis) tot uw dienst.